ПУШКИН А.С. Сказки = Нымахтар

36 Люди из моря выходят И себе дозором бродят! Правду ль бают, или лгут, Дива я не вижу тут. В свете есть такие ль дива? Вот идет молва правдива: За морем чаревна есть, Цто не можно глаз отвесть: Днем свет божий затмевает, Ноцью землю освещает, Месяч под косой блестит, А во лбу звезда горит. А сама-то велицава, Выплывает, будто пава; А как рець-то говорит, Словно реценька журцит. Молвить можно справедливо, Это диво, так уж диво». Гости умные молцат: Спорить с бабой не хотят. Цуду чарь Салтан дивится – А чаревиц хоть и злится, Но жалеет он оцей Старой бабушки своей: Он над ней жужжит, кружится – Прямо на нос к ней садится, Нос ужалил богатырь: На носу вскоцил волдырь. И опять пошла тревога: «Помогите, ради бога! Караул! лови, лови, Да дави его, дави… Кізілер талайдаң сыхца, Кӧрігҷее оларны ысца! Тайма, сын ма, – тирбін мин, – Таңнас нимес, – тирбін мин. – Царыхта андағ хайхас пар, Анзы сын хайхасха турар Хан хызы пар пір цирде Харах алҷаа цох пір дее; Кӱнӧрте кӱнні пӱргепце, Хараада цирні царытца, Тулиинда ай сағылца Хамаанда цылтыс кӧй це; Позы, тізең, мағат сыннығ, Цӧрізі – цӱсцеткендегліг; Цоохтан сығар полза ци, Сууҷах піҷіреен ціли. Цоохтирға царир ах сыннаң, Хайхас пар ба артых мыннаң?» Хыйға аалҷылар сымнар: Хаттаң ноо сарыссыннар. Исте ле Салтан цоцыпца, Хан оолғы уғаа тарланца. Це тай ууҷазын аяп, Сахпаан хараан пу хатап. Ӱстӱнҷе сыылаан, айланған – Тунҷуғына хазал парған, Тунҷиин саххан алыбың, Мӱӱс тунҷухта, тіпце аҷаң. Пазох хысхы цайыл сыххан: Полызыңар, хайда хаарған! Караул! туттах, туттах, Унадыңар, унаттах...

RkJQdWJsaXNoZXIy MTE4NDIw