ПУШКИН А.С. Сказки = Нымахтар

39 Лебедь белая молцит И, подумав, говорит: «Да! такая есть девича. Но жена не рукавича: С белой руцки не стряхнешь, Да за пояс не заткнешь. Услужу тебе советом – Слушай: обо всем об этом Пораздумай ты путем, Не раскаяться б потом». Князь пред нею стал божиться, Цто пора ему жениться, Цто об этом обо всем Передумал он путем; Цто готов душою страстной За чаревною прекрасной Он пешком идти отсель Хоть за тридевять земель. Лебедь тут, вздохнув глубоко, Молвила: «Зацем далёко? Знай, близка судьба твоя, Ведь чаревна эта – я». Тут она, взмахнув крылами, Полетела над волнами И на берег с высоты Опустилася в кусты, Встрепенулась, отряхнулась И чаревной обернулась: Месяч под косой блестит, А во лбу звезда горит; А сама-то велицава, Выступает, будто пава; А как рець-то говорит, Словно реценька журцит. Ах хууҷах тапсабинца, Сағынып, ам тапсапца: «Я за, андағ хызыҷах пар. Я за, ипці мелей нимес: Ах холдаң суур полбассың, Хурға хыс сал цӧрбессің. Цӧп пирерім килце минің – Ис: цахсы сыныхта кӧңнің, Хатап-хатап син сағын, Соонда ацығ полбазын». Князь хууға аасхыныс тутхан, Хат алар тус аның циткен, Парца сарин ол санаан, Пар-цохти ол сананған; Ізіг цӱреенең тимде ол, Сіліг хыстаң халбасха «Сағам даа цазағ пилен Цӱс там цир иртерге» – теен Хуу мында улуғ тын салған, «Ырах ноға? – ол цоохтанған, – Піл, ӱлӱзің цағынах, Хан хызы мин ноом, оолах». Анаң ол ханат сабынған, Салғах ӱстӱнҷе уцуххан, Пӧзіктін тӱскен царзар – Хойығ пӱрліг арығзар. Сілігінген, хахтанғлаан Хан хызы – сын позы турған: Тулуңда ай сағылца, Хамахта цылтыс кӧйце: Сыннаң, тізең, най сіліг ци, Пастырза – цӱсце хуу ціли; Цооғыҷағы сыхцатса – Цулыҷах солбырапца.

RkJQdWJsaXNoZXIy MTE4NDIw