55 Та, в душе её любя, Не убила, не связала, Отпустила и сказала: «Не кручинься, бог с тобой». А сама пришла домой. «Что? – сказала ей царица. - Где красавица девица?» - «Там, в лесу, стоит одна, - Отвечает ей она. – Крепко связаны ей локти; Попадётся зверю в когти, Меньше будет ей терпеть, Легче будет умереть». И молва трезвонить стала: Дочка царская пропала! Тужит бедный царь по ней. Королевич Елисей, Помолясь усердно богу, Отправляется в дорогу За красавицей душой, За невестой молодой. Но невеста молодая, До зари в лесу блуждая, Между тем всё шла да шла И на терем набрела. Ей навстречу пёс, залая, Прибежал и смолк, играя. В ворота вошла она, На подворье тишина. Пёс бежит за ней, ласкаясь, А царевна, подбираясь, Поднялася на крыльцо Хара Хыс аны айаан, Палғабаан, аны ӧдірбеен, Позыдып, ағаа ол сӧлеен: «Чобалба, худай кӧргей». Позы ибге чӱгӱрген. «Хая? – сурча ханның хаты. – Хайдадыр сіліг постаңың?» – «Арығда турчадыр ол Палғал парған азах, хол. Аң тырғаана тоғазар, Анда тыны тоозылар». – Хара Хыс чи нандырча, Ӧтіркӧс кил чоохтанча. Чонда чоохтар тарас сыххан: Ханның хызыҷаа чіт парған! Хайран хан паба чобалча. Король оолғы Елисей парча – Худайға чоо ол пазырча, Хатығ чолға ол оол сыхча, Сіліг хыс тынын сӱрісче, Алар хызын оол кілепче. Алҷаң хызы, сіліг позы, Тӱн тооза тайға салғыды, Іди ол чӧрген, чӧрген, Пір чуртха хызыҷах килген. Ӱрбинең адай удурлаан, Чағын киліп, ол чалғанған. Ізікче хыс кір парған – Сиденде амыр турған. Адай чалғанып хооп парча, Туразар хыс чағдаплача. Кірлеске хыс сых килген,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTE4NDIw