ПУШКИН А.С. Сказки = Нымахтар

57 Так и станем величать. Коли красная девица, Будь нам милая сестрица». И царевна к ним сошла, Честь хозяям отдала, В пояс низко поклонилась; Закрасневшись, извинилась, Что-де в гости к ним зашла, Хоть звана и не была. Вмиг по речи те опознали, Что царевну принимали; Усадили в уголок, Подносили пирожок; Рюмку полну наливали, На подносе подавали. От зелёного вина Отрекалася она; Пирожок лишь разломила Да кусочек прикусила И с дороги отдыхать Отпросилась на кровать. Отвели они девицу Вверх, во светлую светлицу, И оставили одну Отходящую ко сну. День за днём идёт, мелькая, А царевна молодая Всё в лесу; не скучно ей У семи богатырей. Перед утренней зарёю Братья дружною толпою Выезжают погулять, Іҷе тіп адатчаң пол. Сіліг хызыҷағас ползаң, Пиҷеҷегібіс поларзың». Ханның хызы тӱс килген, Пуларға ол пас икеен, Хурчаңаҷа пазырынған; Хызар парып, просынған, Кіргеніне хомзынған, Хығыртпаан нооза полған. Мыны, чоохтаң танып салып, Ханның хызын оңнап салып, Пулуңзар одыртханнар, Пирогаснаң сыйлааннар; Толдыра рюмкаа урғаннар, Подносха салып пир турлар. Ачығ суға хыс хынмаан, Аларға ол унабаан. Пирогасты ла сындырған, Пір кизегесті ле тайнаан. Чорых киліп, майыххан, Чат узирға суранған. Хысты олар апарғаннар, Чарых тураа кир салғаннар, Халғысханнар чалғысха, Парчатханда узирға. Кӱн кӱн сӱре илестелче, Хан хызы илег кӧрбинче, Арығда эрiс чоғыл, Читі алыпта полча ол. Таң алнында читі алып, Ынағ тирiнiснең сығып, Парчалар кӱреегерге,

RkJQdWJsaXNoZXIy MTE4NDIw