ПУШКИН А.С. Сказки = Нымахтар

50 Царь с царицею простился, В путь-дорогу снарядился, И царица у окна Села ждать его одна. Ждёт-пождёт с утра до ночи, Смотрит в поле, инда очи Разболелись, глядючи С белой зори до ночи. Не видать милого друга! Только видит: вьётся вьюга, Снег валится на поля, Вся белёшенька земля. Девять месяцев проходит, С поля глаз она не сводит. Вот в сочельник в самый, в ночь Бог даёт царице дочь. Рано утром гость желанный, День и ночь так долго жданный, Издалеча наконец Воротился царь-отец. На него она взглянула, Тяжелёшенько вздохнула, Восхищенья не снесла И к обедне умерла. Долго царь был неутешен, Но как быть? и он был грешен; Год прошёл, как сон пустой, Царь женился на другой. Правду молвить, молодица Уж и впрямь была царица: Высока, стройна, бела, И умом и всем взяла; Но зато горда, ломлива, Ипчізіне хан хол тутхан, Ырах чолға тимнен сыххан. Кӧзенектің хыринда Ипчі одырған сахтағда. Иртеннең иирге читіре Харапча чазы ӧтіре, Кӱн тооза ол харапча, Харахтары тал парча. Хайран ӧре кӧрінминче! Кӧрче: пораан на кӱрепче, Хар чазызар тоолапча, Чир аппағас ла чатча. Тоғыс ай ирт парыбысхан, Чазыдаң харах ол албаан. Мына читкен пір хараа, Хыс пала пирче ағаа. Иртен иртӧк хынған аалҷы Кӱн, хараада сағаан аалҷы, Ырах-ыраххы чолдаң Хан-паба нанды чапчаң. Пабазар ипчі кӧр салған, Аар-аарғынаң ол тын салған, Ӧрінізін сыданмаан, Турчедең тоозыл парған. Хан ӱр илеен, ӱр чобалған, Че хайди за? киліс парған; Чыл, тӱс чіли, тик ирткен, Пасха ипчі хан алған. Сынны чоохтаза, наа ипчі Хан хатына сах килісчі: Сыннығ, пӧзік, ах полған, Сағыснаң, прайнаң алған; Че ӧсчі, хара сағыстығ,

RkJQdWJsaXNoZXIy MTE4NDIw